Արթուր Դանիելյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.

Ի՞նչ կանեի ես Գարեգին Վեհափառի տեղը, եթե «քաղաքական» գործիչները իմ անձը դարձնեին ծաղրի առարկա և արհեստականորեն ներքաշեին կրկեսի մեջ՝ արժեզրկելու և դեկորացիա դարձնելու նպատակով։

Կվերցնեի հեռախոսը, կմտնեի ուղիղ եթեր և կտեղեկացնեի Լուսավորչի բացհայտած գաղտնիքներից մեկի մասին: Կբացատրեի այն, ինչը ոչ միայն իրենց քրիստոնյա համարող հայերի 99%-ը չգիտի, այլև աշխարհի միլիարդից ավելի քրիստոնյաների 99%-ը:

Ես կպատմեի մարդկանց, որ «հանապազ» բառը պարսկերեն է: Քանի որ մեր եկեղեցու, գրականության և պետականության հիմնադիրները պարթև էին, և պարսկական քաղաքակրթությունը էականորեն ավելի զարգացած էր, մեր բառապաշարի, այդ թվում նաև եկեղեցական բառապաշարի մեծ մասը պահլավական է:

«Հանապազ» պահլավերեն նշանակում է շարունակ կամ հավիտյան, ոչ թե առօրեական կամ ամենօրյա: Հետևաբար «հանապազօրյա հացը» ոչ թե օրական կամ առօրյա հացն է, այլ հավիտենական «հաց»:

Ի տարբերություն ողջ աշխարհի՝ մեր հոգևոր հայրերը ճիշտ են թարգմանել հունարեն «epiousios» բառը, որտեղ «epi»-ն նշանակում է «վեր», իսկ «ousa»-ն՝ էություն: Այսինքն՝ «հանապազօրյա հացը» վերէութենական, էությունից/նյութականից վեր գտնվող «հացն» է: Ու երբ Քրիստոսն ասաց. «Ես եմ կենաց հացը. ով դեպի ինձ գա, քաղց չի զգա, և ով ինձ հավատա, երբեք չի ծարավի» (Հովհ. 6:35), նա հենց այս հավիտենական, վերէութենական հացի մասին էր խոսում: Նա, ով մեկ անգամ կամք կդրսևորի ստանալ այդ հացը, կտեսնի իրականությունը և այլևս երբեք չի կարողանա «սոված» մնալ, չի կարողանա անգիտակից լինել: Նա, ով գիտի, որ Աստված բանն է՝ բանականությունը (լոգոսը), և կխնդրի Աստծուց տալ իրեն բանականությանը կպնելու բանալին-գաղտնաբառը, կստանա այն:

Եթե դու իմացար, որ 2+2=4, դու այլևս երբեք չես կարող դա չգիտենալ: Եթե դու գիտես, որ Փաշինյանին պետք է ևս 6 մանդատ, դու այլևս երբեք դա չես կարող անտեսել՝ ով ինչ «ֆուֆլո» ուզում է քեզ կերակրի՝ հանապազօրյա հացի տեղ հրամցնելով: Իր բոլոր գործողությունների իմաստը 6 մանդատ «կորզելու» թատրոնը բեմականացնելն է՝ «տվողը չէր ուզում, բայց զոռեցի՝ տվեց» սցենարով:

Օրինակ՝ ռուսները սա չգիտեն, որովհետև նրանք աղոթքում Աստծուց խնդրում են «хлеб насущный»-ը, ոչ թե «хлеб наДсущный»-ը: Չգիտեն նաև անգլիախոսներն ու ռոմանական լեզուների կրողները, քանի որ նրանք խնդրում են առօրեական՝ «daily» կամ «quotidian» հացը: Չիմացող մարդուն հեշտ է հիմարացնելը և սկզբից խելքը, իսկ հետո գլուխը ուտելը: Իսկ հույները, պարթևներն ու մենք գիտենք. համենայն դեպս պիտի իմանանք՝ այդ գաղտնիքը մեզ բացահայտել են մեր հայրերը:

Հունիսի 7-ին ժողովրդի առնվազն մի ստվար զանգված ցույց տվեց, որ անասուն չէ ու չի սիրում, երբ իրեն անասունի տեղ են դնում: Ցույց տվեց, որ Լուսավորչի, Սահակ Պարթևի և այլոց ջանքերը զուր չէին: Հուսով եմ՝ Վեհափառն էլ չի հանդուրժի, որ մեր բոլորիս գլուխը ուտելու նպատակով իրեն կրկեսի դեկորացիա են ուզում սարքել ջհուդ անբարոյականների տեղական տարատեսակ վաստակները:

Հ.Գ. Իմ ստատուսների մեկնաբանություններում ինձ անընդհատ հարցնում են. «Լավ, բա ի՞նչ ես առաջարկում», թեկուզև ես առաջարկներս շատ հանրամատչելի կերպով միշտ բարձրաձայնել եմ: Սա ևս մի առաջարկ է: Կարող եմ ևս մի քանի տասնյակ առաջարկ անել: Ես «Հայր մեր»-ը գիտեմ, ամեն օր խնդրում եմ հանապազօրյա հացը, Աստվածն էլ տվել է՝ չի խնայել...