Կարդացեք նաև՝ Փաստաբան Մարինե Ֆարմանյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․ «Շատ ցավալի բան է եղել:
ՀՀ արդարադատության նախարար Սրբուհի Գալյանը լքել է (կամ ընդմիջել է) մամուլի ասուլիսը՝ հուզվելով, որ երկրում ամեն օր արձանագրվող մահերի ֆոնին, օգտատերերը գրում են. «Տարոսը քո երեխային»...
Նախ՝ ցանկացած երեխայի նման բան գրողներին հազար ամոթ. եթե նույնիսկ սերիական մարդասպանի երեխա է, նման բան չի կարելի ասել:
Բոլոր երեխաներն անմեղ էակներ են և հոգատարության արժանի:
Բայց այս համամարդկային ճշմարտությունը չի նսեմացնում որդեկորույս մայրերի և ապօրինի մահերի համար ցավ ապրող մարդկանց պահանջը:
Ուստի, երբ պետության պատասխանատու անձը, նման հարցերին, զուտ քաղաքական նպատակներով, հեգնական պատասխաններ է տալիս ու երբեմն իր քաղաքական ղեկավարի վատ բառամթերքից անհաջող ծաղկաքաղ է անում, արդյունքը լինում է այսպիսին:
Հեգնանքն ու սպառնալիքը ատելության դեմքն ունեն հասարակության մեջ:
Աստված երկու ձեռքով պահի Գալյանի երեխային, բայց մեծանուն Հովհաննես Թումանյանը ամենօրյա անմեղ զոհերի հարազատների հարցը ձևակերպել է դեռևս 1917 թվականին:
Երազումըս մի մաքի
Մոտըս եկավ հարցմունքի.
― Աստված պահի քո որդին,
Ո՞նց էր համը իմ ձագի…»։

***

Արցախի մայրիկների աջակցման կենտրոն ՀԿ ղեկավար Մարիամ Աբրահամյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է. «Աննա Հակոբյանը ծաղրում էր շրջափակման մեջ գտնվող արցախցիներին, ընդդիմադիրներին ամենագռեհիկ պիտակները տալիս, հետո սրտաճմլիկ տեսանյութ հրապարակում, թե՝ փողոցում հանկարծ ինձ տեսնելիս չգաք ու չվիրավորեք։
Առողջապահության նախարար Անահիտ Ավանեսյանը ծափահարում էր վարչապետին ու գոռում «այո», երբ վերջինս քաշքշում էր ընդդիմադիր կնոջը, իսկ հետո բողոքում, թե թիրախավորում են, որովհետև կին է։
Մարդու իրավունքների պաշտպանը չեզոքություն է պահպանում, աչք փակում անօրինությունների վրա, ու հետո բողոքում, թե արտաքինի պատճառով է պարբերաբար քննադատվում։ Արտաքինն այն գործիքն է, որն առավել ցավոտ է թվում հանրությանը։ Իսկ հանրությունը լուրջ ուսուցիչներ ունի այս հարցում` ի դեմս ձեր քաղաքական ուժի։
Սրբուհի Գալյանն էլ հորդորում է ընդդիմադիրներին «գլուխը պատին տալ», իր լիազորությունների շրջանակում գտնվող հարցերում պատասխանատվությունն իր վրայից գցում ու հետո զարմանում, թե ինչու են անիծում։
Դուք ձեր օրինակով ու գործով պետք է նպաստեիք կանանց իրավունքների պաշտպանությանը, դառնայիք համերաշխության և հարգանքի չափանիշ, բայց ավաղ՝ ձեր իսկ վարքագծով արժեզրկեցիք այդ գաղափարը։
Դուք ոչ այնքան թիրախավորվում եք ձեր արտաքինի կամ կին լինելու պատճառով, որքան գործելաոճի, ապրումակցման բացակայության և երկակի ստանդարտներով առաջնորդվելու համար։
Դեռ իշխանության եք, որ այս վերաբերմունքին եք արժանանում, պատկերացրեք՝ դրանից հետո ինչ է լինելու։
Գուցե մտածե՞ք այս ամենի մասին, թե՞ ավելի հեշտ է թաքնվել հետևանքների հետևում, քան առճակատվել բուն պատճառների հետ։
Ամեն բան օրինաչափ է, մի՛ զարմացեք։ Դուք հնձում եք ձեր ցանածը»։