Վայոց Ձորի մարզի ԲՍՓՀ-ն արձագանքել է Asekose.am-ի ընթերվողներից մեկի նամակին, որը հրապարակվել էր 2014 թվականի հունվարի 6-ին` «Ահազանգ կառավարությանը՝ Վայքում տիրող «հին և բարի» ավանդույթի մասին» վերնագրով:
Արձագանքը` ստորև.
« Հոդվածի վերաբերյալ նախ հայտնում ենք, որ «Վայքի բժշկասոցիալական փորձաքննության գործակալություն» գոյություն չունի, իսկ ինչ վերաբերվում է Վայքի տարածքը սպասարկող Վայոց Ձորի մարզի ԲՍՓՀ-ին, ապա նրա նախագահի անունը ճիշտ չի նշված հոդվածում:
Տեղեկացնում ենք նաև, որ Վայոց Ձորի մարզի հանձնաժողովը սպասարկում է Եղեգնաձորի, Վայքի և Արարատի մարզի որոշ գյուղերի:Հանձնաժողովը տարեկան սպասարկում է մոտ 2650 անձ:2012 թվականին մերժվածների թիվը եղել է 3.2%, 2013 թվականին 2 %:
Հանձնաժողովի նախագահ տիկին Խուդինյանը 1978 թվականից աշխատում է ՀՀ աշխատանքի և սոցիալական հարցերի նախարարության համակարգում, նա փորձառու մասնագետ է, բարձր որակավորման բժիշկ-փորձագետ և ղեկավար: 2008 թվականից ղեկավարում է Վայոց Ձորի ԲՍՓՀ-ն և իր քրտնաջան աշխատանքի շնորհիվ մարզում ԲՍՓ դիմող անձանց բողոքները նվազել են, մարդկանց հետ տարվող աշխատանքները բարձր մակարդակի են, այն կատարվում է համակարգված և կազմակերպված ձևով: Պետք է նշել, որ անձին հաշմանդամություն սահմանվում է ՀՀ կառավարության 13.06.03.թ. N780-ն որոշման դրույթներին համապատսախան: Եթե հաշմանդամություն ստանալու ակնկալիքով անձը մերժվում է և նրա նկատմամբ հաշմանդամություն չի սահմանվում, բնական է, որ որոշ անձանց մոտ այդ փաստը դժգոհություն է առաջանում, բայց դա ոչ մի կերպ չի առնչվում հոդվածում ներկայացված «գործարքին»:
Յուրաքանչյուր անգամ հաշմանդամություն ունեցող անձը փորձաքննվում է հանձնաժողովում և եթե հիվանդության,վնասվածքի, խեղման հետևանքով օրգանիզմի ֆունկցիայի կայուն խանգարումն անձի մոտ բերել է կենսագործունեության որևէ տեսակի որևէ աստիճանի սահմանափակմանը,ապա նա ճանաչվում է հաշմանդամ` անկախ նրանից,թե նախկինում նա քանի տարի է ունեցել հաշմանդամության խումբ:
Այսպիսով ՀՀ գործող օրեսդրական ակտերի համաձայն նախորդ տարիների փորձաքննական որոշումները պարտադիր չեն նոր որոշում ընդունելիս: Բացի դրանից` գոյություն ունեն առողջական վիճակի լավացում, բարելավում՝ տևական բուժման արդյունքում, որի հետևանքով հիվանդությունը անձի մոտ լինում է հանգստի շրջանում,կամ վերականգնվում է ֆունկցիան և հերթական փորձաքննության ժամանակ հանձնաժողովը արձանագրում է,որ բացակայում է կենսագործունեության սահմանափակումը, որի հետևանքով էլ նա հաշմանդամ չի ճանաչվում:
Իսկ ինչ վերաբերվում է գումարով հաշմանդամություն ստանալու մասին,դա իրականությանը չի համապատասխանում:Հոդվածում կոռուպցիայի վերաբերյալ մտքերը հիվանդագին մտքի արգասիք են և իրականությանը չեն համապատասխանում:
Հոդվածն, ինքստինքյան, նպատակաուղղվածություն ունի վարկաբեկելու՝ հանձնաժողովի անդամներին և առավելապես դրա նախագահին:
Հոդվածից երևում է,որ մերժվածներից մեկը կամ ինքն է, կամ իր բարեկամը…»
