Չնայած, կարելի ա ասել, մանկուց քաղաքականացված եմ եղել, ու միշտ էլ կհետաքրքրվեմ քաղաքականությամբ, բայց աշխարհիս մեջ ամենաճահելի բանն էն ա, որ երբ "ազգդ" տառապում ա հերթական քաղաքական ակտուալ թեմայի բուռն քննարկմամբ, մի լրիվ անկապ, ոչ ակտուալ բան կարդալ, մտածել, զբաղվել: Քաղաքականութան մասին աղմկելը դեռ քաղաքականություն չէ: Աղմուկ անողները մի երկու օրից կմոռնան աղմկածի մասին ու նոր թեմա կգտնեն "քորվելու": Իսկ չորս օր անց, նրանք կասեն ճիշտ հակառակն իրենց այսօրվա ասածին՝ մենակ թե "զոքանչին" վատ լինի: Կարդա, սպասի, վայելի կյանքդ, մի կուշտ քնի ու ճիշտ ժամանակին կրակի այնպես, որ միանգամից 50 նապաստակ ցրվեն անտառով մեկ՝ ամա՛ն, որսորդն եկավ գոչով: Աղմուկն, աժիոտաժը, փրփուռն ու առավել եւս փսլինքը երբեք չի կարելի ներս թողնել, ոչ էլ առավել եւս դա համարել "քաղաքականություն": Միյան նշանառու զարկ՝ ճիշտ ռիթմով, ճիշտ դադարներով, ճիշտ ուղղությամբ:

Հրանտ Տէր-Աբրահամեան