2014-ին որոշել եմ նորոգ կյանքով ապրել, համենայն դեպս, նման հանձնառություն ստանձնել եմ ընտանիքիս, կնոջս առաջ:
Եթե նկատել եք, տարեսկզբյան գրառումներս մի տեսակ ինքնախոստովանական բնույթ ունեն:
Ցանկացած ինքնախոստովանություն անչափ ծանր է տրվում, որովհետեւ պետք է ընդունես, խոստովանես սեփական արատն՝ այն այլեւս չկրկնելու հաստատակամությամբ:
Այս տարին ինձ համար շրջադարձային է լինելու՝ անձնական եւ գործնական հարթության մեջ: Իմ վերջին տարների որոշ թերություններով՝ այդ շրջադարձն ապահովել չեմ կարող, ուստի, դրանք խոստովանելու, անցյալում թողելու ժամանակն է:
Քաղաքական կենսագրության արեւածագին փառքի մասին երբեք չեմ մտածել, ոչ էլ՝ հանրաճանաչ լինելու մասին:
Բայց միշտ նպատակ ու մոտիվացիա եմ ունեցել, իմ փոքր ԵՍ-ը տեղադրել մի մեծ երազի, լուսավոր տեսլականի մեջ:
Վերջին նախագահական ընտրությունները վտանգավոր մի սահմանագիծ դարձան:
Գուցե իդեալներ խորտակվեցին կամ հայտնաբերեցի, որ դրանք հնարովի են՝ այն մանուկների նման, որ մի օր դատարկություն են հայտնաբերում Ձմեռ պապու չգոյությունը կամ արհեստականությունը բացահայտելուց հետո:
Ինչեւէ, երազն ու հոգեւորը աստիճանաբար, կամաց-կամաց նահանջեցին իմ կյանքում, հոգիս նմանվեց տերեւաթափ լինող աշնան, երբ ամեն օրը գուժում էր բնության մոտալուտ վախճանի մասին:
...Դառա սպառողական Հայաստանի մասնիկ՝ խժռելով ու խժռվելով, քամելով ու քամվելով, հոգուս վեհությունը սողունի հատկանիշներով օժտելով. խորթացա հոգեւորից, սատանայի մեջ՝ իմաստ ու գույն փնտրելու մոլորություն ունեցա:
Գահավիժումս շատերը փորձեցին կասեցնել՝ ապարդյուն:
Աստված որոշել էր, որ դա տրված է մեկին, ով երկու-երեք ամիս առաջ բացահայտեց այն վտանգավոր կարմիր գիծը, որից անդին՝ անտակ ձորն է, կենսագրություն լափող մարդակուլ երախը:
Անցած մի քանի տարիներին՝ գործնական ձախողության կամ անձնական հուսահատության պահին, թախիծս հաճախ, շատ հաճախ փորձել եմ խեղդել խմիչքով՝ ինձ կտրելով իրականությունից, իրականության հերթական դաժան ապտակը դարձնելով անխուսափելի, ԵՍ-ս տարալուծելով անգո ու անբովանդակ մենք-ի մեջ, ՄԵՆՔ-ով չստեղծելով այն օազիսն, որ այնքան անհրաժեշտ է ԵՍ-իս ապրելու համար:
Իմ ամենասիրելի մարդն ինձ կտրեց խմիչքից ու սա իսկական ավետիս է ինձ համար արտացավ բոլոր մարդկանց համար, ովքեր տարիներ շարունակ ինձ հանդուրժում էին՝ անցյալիս լույսի համար:
Ես մշուշոտ էի դարձրել իմ ապագան՝ մսխելով անցյալս...
Խմիչքի կախվածությունից ազատագրումը՝ վերստին բացեց աչքերս, տեսա այն Լույսը, որ ինձ տանում է դեպի Բարձրյալն ու Բարձրը:
Դա հնարավոր նեղավ իմ Տիրոջ կամքով, իմ Մարիաննայի նվիրումի շնորհիվ:
Ես ուզում եմ ծառայել Հայրենիքիս, լինել լավ ամուսին, հրաշալի հայր:
Ուզում եմ ապրել նորոգ կյանքով:
Վերաիմաստավորումից առաջ՝ հայցում եմ ներողամտությունը մարդկանց, ում, կամա, թե ակամա, վիրավորել ու նեղացրել եմ:
Աստված բոլորիս պահապան....

Սուրեն Սուրենյանց