Նայում եմ թե ինչի է վերածվել ժամանակին օրինակելի քաղաք համարվող Լենինականը սիրտս մղկտում է:
Երբ այս մտորումներիս մասին կիսվեցի գյումրեցի մի ծերունու հետ ահա թե ինչ ասեց նա.
«Հարցը մենակ Վարդանիկի գերդաստանի մեջ չէ, մի բարի քյալ էմ էլ Սամվելը չէ…»:
Գյումրեցու այս խոսքերը իսկապես նոր մտորումների տեղիք տվին: Եթե մենք հիմք ենք ընդունում վերոհիշյալ գյումրեցու ասածը ապա ստացվում է, որ մենք երևանցիներս միայն մեդալի մի կողմն ենք նայում:
Հ.Գ Փաստորեն այս բովանդակալից քաղաքը լուրջ հիվանդ է նրան անհապաղ ապաքինվել է պետք: Նրան նոր շունչ է պետք հաղորդել:
