«Դու որ լինես . . .»

Արև ելնի,
Անկեղծ,էսքան չես սրտնեղի:

Տե~ղ-անտեղի,
Աչքդ ամպին չես սևեռի,
Իբրև` արի ու մի նեղվի:

Հեչ,որ չեղնի,
Մարդ կելնի հյուր կգնա
Հին ընկերոջ:
Կամ էլ ասենք`սուրճը համով,
Քիչ,թե ծանոթ մի տիկնոջ մոտ
Կբորբոքի կիրք ու կարոտ...

Հերն անիծած,թե շփումը
Չի լինի շոգ...
Թող մի քիչ էլ այրող լինի,
Որ արևն էլ արև լինի,
Մարդն` արևի~ ու վայելի...

Թե չէ` անձրև~,անձրև~,անձրև~:

Ասա,- Անձրև, դու որ լինես,
Չե~ս սրտնեղի...

Ազատ Աբրահամյան