Վեհ գաղափարների ներքո սեփական շահավետությունը պաշտպանելն ու բազմապատկելը` փորձված միջոց է:Արկածախնդրությունն անշուշտ որևէ սահմաններ չի ճանաչում:Ինչպես կանոն,մութ նպատակներն ու ծրագրերը իրականացվում են հենց բարոյական արժեքների քարոզչության ներքո:

Ինձ մոտ այնպիսի տպավորություն է,որ մեր ողջ իրականությունն այսօր վերը նշվածի արտացոլումն է տարբերությամբ,որ ոչ միայն քողարկված չէ,ընդհակառակը,այդ շնորհը շատերի համար դրական կերպարի օրինակ է համարվում:Երիտասարդությունն իր գեր նպատակների իրականացման հիմնաքար է համարում` այնպիսիների փորձն ու ապրելակերպը,ովքեր չեն էլ թաքցնում իրենց արատավոր լինելու իրողությունն ու մտավոր ունակությունների տկարությունը,բայց փոխարենը փայլում են շքեղ ու բարեկեցիկ ապրելակերպով:Ասել կուզեմ,որ մեզանում` «հեղինակություն» կոչվող գաղափարն ամբողջովին հեղինակազրկված է:

Հանցավորն այն է,որ այս մասին գիտեն բոլորը,սակայն շարունակում են աչք փակել`նեղ շրջանակներում պատճառաբանելով,իբրև վիճակն անհուսալի է և մնում է միայն համակերպվել դրա հետ:

Այն,որ հասարակության կիրթ հատվածն համեմատաբար ցածր տոկոսային ցուցանիշեր է ունենում,նորություն չէ: Ինչպես և այն,որ կիրթ հատված ասելով,սովորաբար նկատի են ունենում` ինտելեգենցիան և մտավորականությունը:Նրանց դերի ու նշանակության մասին չխոսեմ,նոր բան չեմ ասի...Բայց ահա հատկանշական է այն,որ մեզանում խեղաթյուրվել է և այդ հասկացողությունը:«Արհեստական արտադրության պտուղներն » այսօր ոչ միայն չեն կարողանում ստանձնել սկուտեղի վրա իրենց նվիրաբերված դերն ու նշանակությունը,այլև կարողունակ չեն գոնե քողարկել սեփական տկարությունն ու անգրագիտությունը:Եվ պատկերացրեք,որ հասարակության ցածր արժեքային կարողություններ ունեցող հատվածն անգամ նրանց չի ընկալում որպես` հեղինակությունների:

Այստեղից էլ խնդրեմ` մերօրյա քաղցկեղային իրականությունը:

Որպես անուղղելի լավատես շարունակում եմ հավատալ,որ «հիվանդի» -ի վիճակն անհուսալի չէ:Եվ դա է պատաճռը,որ չնայած` անպատասխան,արհամարված,բայց դեռևս «շատ-շատերը»շարունակում են բարձրաձայնել:

Կյանքն անցնում է: Գնալով մարում են և պիտանի լինելու կարողությունները:Գոյության կռիվն այսօր շարունակ հուսահատ պարտությունների է տանում:Տարիներում կուտակված ստեղծագործությունները կյանքի կոչելու ծրագրերի համար` սիրտ ու հավես,միջոցներ չեն մնում:

Իսկ «զոհասեղանին» այնքան կենսական ու ճակատագրական նշանակություն ունեցող հարց է. ապագան,որում պետք է ապրեն` մեր սերունդները:

Կարծում եմ,սա հասկանում են բոլորը:Եվ եկեք կանգ առնենք,որովհետև,արդեն չափից դուրս ծիծաղելի ենք մեր կերպարներում:

Այս` «ներկայացումն» արդեն անհամացել է:

Ազատ Աբրահամյան