Եվ թե ամեն ինչ խոսելով լիներ...
Իմ տան դեմ-դիմաց օվկիան կլիներ
Մի եդեմական:

Լռությու~ն,անդո~րր:

Ես կարթնանայի ամեն առավոտ
Խաղա~ղ ու անհոգ,
Եվ թեթև ճոճվող բազկաթոռի հետ,
Օվկիանի ափին,
Կմպեի տաք սուրճ,
Հայացքս խորունկ ու հաղթանակած...
Իբրև աշխարհն է ոտքիս տակ փռված:

Անունս կրող կղզի կլիներ,
Եթե ամեն ինչ խոսելով լիներ:

Ինչու չէ,գուցե մի քանիսն էլ դեռ,
Սիրելի կանանց կանեի նվեր,
Էլիտար կարգի... մի պարոնի պես,
Ով փողկապ ունի,գիտե այն կապել...
Աշխարհն էլ որպես տաբատ է հագել`
Գրպանները մեծ:

Խոսելով լիներ,արդար կլիներ
Աշխարհը իմ դեմ:

Չէր լինի ընդեմ,
Գող կամ ավազակ,
Մեկի` պարտություն,մյուսի` հաղթանակ,
Աշխարհի ոչ մի պետության խղճին`
Պետություն քանդող և ոչ մի բանակ...
Բանականությամբ օժտված կենդանին
Կհռչակվեր մարդ,
Ոչ բնավ,որպես` Աստծուն ուրացող,
Եվ` աստվածապաշտ:

Մի խոսքով,եթե խոսելով լիներ,
Աշխարհը վաղու~ց ուրիշ կլիներ:

Արթնացեք,բավ է...

Աշխարհի բանն է.
ուժն է,որ գահին պիտի տիրանա,
շահը` վայելե:

Եվ մինչև անգամ,համարենք` եթե,
Ամեն ինչ,իրոք, հենց` խոսելով է...

Ազատ Աբրահամյան