Ինչպե՞ս կգնահատեն իմ խոսքը, ի՞նչ հարձակումներ կլինեն ինձ վրա՝ քիչ է հետաքրքրում: Պիտի ասեմ այն, ինչ մտածում եմ:
Այսօր Ազատության հրապարակում կատարվածը հերթական արկածախնդրությունն է, որը հատուկ է միայն վաչկատուններին, բայց ոչ երբեք հազարամյակների պատմություն ունեցող հայ ժողովրդին: Որքան էլ հարգեմ Շանթ Հարությունյանի հայրենասիրությունը, քաղաքական ազատամտությունը, այնուհանդերձ չեմ կարող համաձայնել նրա նախաձեռնած գործողությունների հետ... Մեր տեսակի մեջ անտառաբնակությունը չի եղել, որ քաղաքական հարցերը լուծենք փայտերով և բռնկուն շշերով... Արգիշտի Կիվիրյանը հայտարարություններ է արել այն մասին, որ այս ամենը կազմակերպել է ոստիկանությունը: Եթե ընդունենք նրա հայտարարությունը որպես ճշմարտություն, ապա ստացվում է, որ Շանթ Հարությունյանն էլ համագործակցել է ոստիկանության հետ և կյանքի կոչել այս ,,բեմադրույթունը,,... Բայց ես այդպես չեմ մտածում Շանթի մասին: Պարզապես նյարդերն են տեղի տվել, քաղաքական խոհեմությանը փոխարինելու է եկել Ստեպան Ռազինի ոգին...
Միով բանիվ, դատապարտում եմ կատարվածը և խոհեմության ու ողջամտության կոչ հնչեցնում: Բանականության սիմֆոնիան պիտի հնչի բոլոր նրանց ունկերում, ովքեր հեղափոխություն են ուզում...

Լևոն Մութաֆյան